Pewnego kwietniowego dnia wybraliśmy się do niedalekiego rezerwatu przyrody, żeby sobie trochę pospacerować w jedynej "dziczy" jaką tu w okolicy mamy. Niemieckiej dziczy do polskiej dziczy jest daleko, bo większość dróżek w rezerwacie jest wyasfaltowanych i ponumerowanych. Ma to oczywiście swoje plusy, bo można przyjechać rowerem, na rolkach, czy suchą nogą obejść cały obszar. Ale ma też minusy, o których się na własnej skórze przekonaliśmy.

Przyzwyczajeni do tego, że trawa w takich miejscach jest po to, żeby z niej korzystać, rozłożyliśmy się na najbliższej ławeczce z drugim śniadaniem i maszyną do robienia baniek mydlanych. Jako że sceneria ławkowa szybko się nam znudziła, odeszliśmy trochę od ławeczki i zaczęliśmy robić zdjęcia na łączce :) Uśmiechnięta Ania, puste łąki za jej plecami, bańki mydlane i nieśmiałe promienie słoneczka - to była zdecydowanie lepsza sceneria ;)

Już właśnie kończyliśmy naszą "sesję", gdy podjechał do nas koleś na rowerze i spytał, czy jesteśmy ornitologami. Ze śmiechem powiedzieliśmy, że nie. On zamachał nam jakąś legitymacją i zaczął nawijać, że schodzenie z betonowej ścieżki jest zabronione, mandat kosztuje 100 EUR, ale my w drodze wyjątku zostaniemy tylko pouczeni ;):):)

No tak, Ordnung muss sein - masz człowieku betonowy chodniczek, to z niego nie schodź. Wracając do domu zaśmiewaliśmy się z całej tej sytuacji ... z nostalgią wspominając krakowskie spacery po łąkach wśród tataraków, czy biwakowanie i grillowanie nad brzegiem Wisły lub w dolinkach podkrakowskich ... :)

Nie pisałam długo, ponieważ obawiałam się głównie tego, że mój blog zacznie pogodynkę przypominać. Werwa do pisania zniknęła u mnie zimą ... a wiosną nadal głównie mi do głowy przychodziło: pada/nie pada/pada/nie pada ;)

Bo taką właśnie mieliśmy wiosnę.

Niby na parę dni przygrzało - wskoczyliśmy wszyscy (z Anią na czele) w letnie ciuchy, obfotografowaliśmy okoliczne kwitnące drzewa ... niestety euforia nie trwała długo. Wyziębiło się i Wielkanoc nie była taka upalna, jak to mojej rodzinie która nas na obczyźnie odwiedziła, naobiecywałam ;)

Niemniej jednak wiosennymi zdjęciami się podzielę. Na pamiątkę ;)

Symbol wiosny - ledwo dostrzegalny na wysokim drzewie:) Szkoda, że większego zooma nie miałam!

Konikom też podobały się pierwsze promienie słońca

Kwitnące japońskie wiśnie i krasnal

Magnolie, które są zawsze tak wdzięczne, że nie potrafię się im oprzeć

I ostatnie - biedroneczka. Też symbol ;)

A Wy musicie uwierzyć mi na słowo, bo niestety pod dzisiejszym wpisem zdjęć nie będzie. Mój komputer zastrajkował i poprosił o L4 ... a my toczymy boje o nowy, pasujący do komputera wentylator.

Więc ...
Do zobaczenia - mam nadzieję, że wkrótce;)

Rok temu podczas pierwszej przejażdżki po Odenwaldzie wypatrzyliśmy szlak, na który postanowiliśmy na pewno się wybrać. Zaciekawiły nas wtedy wielkie kamienie leżące w środku lasu, wyglądające trochę jak wyschnięty wodospad.
Wyprawę w kamury (bo tak sobie nazwaliśmy szlak Felsenmeer) odkładaliśmy przez cały ten rok z różnych względów "na później", aż do wczoraj, kiedy to obudziło nas piękne słońce i niebieskie niebo.

Pogoda na wycieczkę była cudna, słoneczko przyświecało, temperatura około 22 stopni - nie dziwne było więc, że parking przy wejściu na szlak szybko się zapełnił, a po kamurach skakały ucieszone dzieci.

Jak to już w Dojczlandii bywa, Felsenmeer to nie tylko jedna ścieżka, ale parę krzyżujących się ze sobą szlaków krążących po kamurach oraz okolicznych wzgórzach, przystosowanych do krótszych i dłuższych wędrówek, piknikowania, spacerów z wózkami (!!!) czy jazdy konnej.

Mamy wiosnę na całego!
W ogródkach kwitną kwiaty, drzewa wypuszczają listeczki, a my zaczynamy jeździć po okolicy. Na pierwszą wiosenną wycieczkę wybraliśmy się do okolicznych winnic.
Trzeba powiedzieć z czystym sumieniem, że Niemcy znają się na marketingu. Wśród krzewów winogron zrobiono edukacyjną ścieżkę, podpisano niemalże każdy z krzaków, zrobiono ławeczki do piknikowania i degustacje.
Wrócimy tam na pewno jeszcze nie raz ... szczególnie na te degustacje ;)

Krasnal drepta pod górę

Dawno już nie pisałam nic o Ani, a myślę, że zainteresowanych ucieszy fakt, że z Anią już można podyskutować, czasami nawet całkiem poważnie;)
Jej słownik rozszerza się z każdym dniem, pojawiły się już pierwsze zdania dwuwyrazowe no i to, co mnie cieszy najbardziej dialog!;)

Pierwsze dwuwyrazowe zdanie brzmiało: "Ma lala", czyli nie ma lali.
Potem się posypało :)

Najbardziej zaskoczyła mnie jednego razu przy kolacji, gdy na moje pytanie: "Co byś chciała zjeść?" usłyszałam odpowiedź: "Sejka".
Gdy podałam Ani kawałek serka ( oczywiście tureckiego;) nasz mały smakosz wie co dobre!) zjadła go w oka mgnieniu.

Jeden z fajniejszych dialogów miał też miejsce jednego poranka, kiedy to byłam w łazience i nie słyszałam dzwoniącego telefonu. Ania za to biegała po przedpokoju, usłyszała telefon, przybiegła do mnie i patrząc na mnie wyczekująco zaczęła wołać: "Tata! Haloo! Tata! Halooo!" :)
Miała spryciula rację -dzwonił tata;)

Śmieszy nas bardzo, gdy Ania o sobie mówi używając słowa "tiii" (ty). I tak na przykład "tii piśś" znaczy jestem śpiąca, "tiii bam" przewróciłam się itp.

Dziś rano opowiadałam Ani, że już niedługo jedziemy na święta do babci. Ania przytaknęła:
- Baba
- A kto z babcią mieszka? - zapytałam
- Dziadzia
- I kto jeszcze?
- Ziusiii !!!

Zima tutaj należy do najbrzydszych pór roku.
Od paru tygodni pada deszcz i wieje wiatr. Ciężko czasami znaleźć taki moment, żeby wybrać się na spacer.
Nie ma mrozów, ale powietrze jest nieprzyjemnie wilgotne.

Dziś rano obudził nas orkan Joachim otwierając okno w salonie i strącając z parapetu większość świątecznych dekoracji. Słucham w radio rad o tym, żeby nie opuszczać domów bez potrzeby; pracowników z firmy Piotrka zwolniono wcześniej do domów. Siedzimy więc w domu i słuchamy wyjącego za oknami wiatru.

Dokładnie rok temu Piotrek przyleciał na rozmowę kwalifikacyjną do Dojczlandii. Wtedy całe miasto przykryte było cienką warstwą śniegu, a wieczorem rozszalała się śnieżyca, która mocno opóźniła większość lotów. Wszyscy, z którymi rozmawiamy wspominają ubiegłoroczną zimę z nostalgią.
Ciekawe, czy orkan Joachim przywieje nam tutaj choć trochę śniegu?

Adwent to czas, w którym w Dojczlandii słyszy się w kółko o tym samym: o mikołajach, kalendarzach adwentowych i jarmarkach świątecznych.
Żeby sprawdzić czym tak Niemcy się zachwycają, postanowiliśmy wybrać się do Michelstadt i obejrzeć podobno najpiękniejszy w całej Hesji Weihnachtsmarkt. Owszem - jarmark niczego sobie ;) W całym starym mieście poustawiane były drewniane budki, drzewa przybrano światełkami, na ryneczku stała wielka choinka ... tylko deszcz psuł świąteczny nastrój.








Jak oceniam niemiecki jarmark świąteczny? Dla mnie żadna nowość;) Przyzwyczajona jestem do krakowskich drewnianych budek, w których można kupić mniej więcej to samo, zjeść kiełbaskę i popić ją grzańcem (i to zdecydowanie smaczniejszym;)).
Różnica jest tylko taka, że w Dojczlandii jest na Weihnachtsmarkcie jakby więcej ludzi - dorosłych i dzieci. I to dzieci w różnym wieku. Często wieczorami obserwuję Weihnachtsmarkt w Darmstadt i nadziwić się nie mogę, gdy widzę mamy popijające grzane wino i stojące obok nich wózki gondolki z maluchami opatulonymi w puchate śpiworki.
Albo rodziny przyjeżdżające po ciemku rowerami z przyczepkami i dzieciakami.
W Dojczlandii jarmark świąteczny, to wydarzenie roku, sposób na spędzenie grudniowych wieczorów, miejsce gdzie można umówić się ze znajomymi po pracy.
W Krakowie odbierałam to bardziej, jako kolejną świąteczną dekorację Rynku Głównego :)

Tak jakby zimujemy, bo to co za oknem się dzieje zimą raczej nie jest. Śniegu ani mrozu nie ma, za to prawie co rano witają nas mleczne mgły, a powietrze jest nieprzyjemnie wilgotne. Aż zimne.
Uwierzcie, nosa nie chce się poza dom wystawiać!

Na szczęście w domu dużo się dzieje. Do Ani przyleciała z wizytą babcia, udekorowaliśmy świątecznie okno ... a św. Mikołaj  co wieczór dopytuje, czy już napisaliśmy do niego listy ;)

My, zamiast pisać listy, piszemy blogi i robimy porządki w zdjęciach. Dziś znalazłam zdjęcia katedry w Limburgu, które Wam obiecałam. Katedra jest tak optymistycznie kolorowa, że do dziś wspominam ją z uśmiechem na ustach. Gdyby ktoś z Was był w okolicy, to polecam zwiedzenie Limburga. Uliczki starego miasta także niczego sobie ;)

Tradycyjnie w Dojczlandii 11 listopada dzieci wyruszają w pochodzie z własnoręcznie wykonanymi latarenkami z okazji dnia św. Marcina.

Wyruszyliśmy o 17:00, każde dziecko ze swoją latarenką (chyba tylko my z kupną, ponieważ bladego pojęcia nie miałam, jak latarenkę można zrobić samemu;) Teraz już mądrzejsza jestem!), a organizatorzy z pochodniami. Ania niesamowicie skupiona cały czas niosła przed sobą swoją latarenkę ... i oddała mi ją dopiero, gdy Piotrek dostał pod opiekę pochodnię. Wiadomo, pochodnia jest bardziej interesująca;)


Po niecałym kilometrze czekało na nas ognisko, precle i grzane wino. Na miejscu spotkaliśmy  Ani koleżanki i kolegów z Krabbelgruppe i gimnastyki. Mimo że ognisko było całkiem pokaźnych rozmiarów dzieciaki, w tym również Ania, po chwili zmieniły obiekt zainteresowania i stanęły w kolejce do zjeżdżalni



Myślę, że za rok też się na taki pochód wybierzemy :)